Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Rodzina. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Rodzina. Pokaż wszystkie posty

sobota, 22 stycznia 2011

Tajemniczy Ogród.


Chyba najbardziej w tej chwili chciałabym mieć dom.

Ciemny, ale przyjazdny. Taki, w którym zapalenie zwykłego światła nie boli, a włączenie lampki z czerwonym kloszem nie odbija się po ścianach echem szyderczego śmiechu. Dom z miejscami, gdzie można się bezboleśnie ukryć i takimi, w których można przez przeszkód przyjmować przyjaciół. Z miejscem dla kota. Jakiegokolwiek, bo nie ma brzydkich i nieodpowiednich kotów. Z ogrodem w stylu tego z książki F.H. Burnett. Takim ogrodem, który ma swoje tajemnice, w którym kolory kiełkują powoli i trzeba je odkryć samemu. Czekałabym w oknie ciemnego domu z różowym światłem, aż zima powoli rozpłynie się i pozwoli zieleni wyjść na wolność. Później zieleń obudziłaby resztę przyczajonych kolorów. W krzewach, pnączach i trawach. Lawendowe dywany, ściany bluszczu i wierzby.

 Chciałabym, żeby to oczekiwanie na szerokim parapecie przerywał mi kubkiem herbaty ktoś, kogo nie musiałabym się bać i wstydzić. Ktoś, z kim mogłabym żyć bez obawy, że któregoś dnia przyjdzie i powie "tylko żartowałem, tak było mi wygodnie". Żeby nie umarł tak szybko, jak już niektórym się zdarzało. Żeby nie kłamał, żeby przeżywał życie z rozmarzeniem, a nie w amoku.

 Chciałabym, żeby w tym domu mieszkała też ze mną osoba, która odeszła niedawno w niesłusznych, ogromnych cierpieniach. Niedawno? Nie miałam prawa płakać po niej tak, jak jej mąż i dziecko, a wydaje mi się, jakbym już tylko ja tęskniła przez ostatni rok. Chciałabym móc oglądać, jak pięknieje z wiekiem, jak tupot stóp jej kolejnych małych dzieci sprawia, że kot strzyże uszami. Chciałabym wyglądać za powoli otwierającą się bramą na końcu ogrodu, za przyjaciółmi wchodzącymi przez nią z poczuciem, że tu wszystko jest dobrze.

Dziś dowiedziałam się, że taki idealny dom z idealnym ogrodem zniknął. Bywałam w nim dawniej, należał do rodziców mojego Idealnego Człowieka. Został sprzedany i ulegnie zniszczeniu, co z góry zapowiedziano. W tym domu tańczyłam walca z dzieckiem na ręku, budziłam się przy wtórze mruczenia dwóch kotów, chowałam się w morzu kwiatów jak małe dziecko. I to wszystko zniknie, tak po prostu.

Nie czuję tego ciepła, które powinnam czuć, ani entuzjazmu z prób popychania tego życia do przodu. Sen pomaga mi wyobrazić sobie ten dom, ten ogród, te osoby. Najchętniej przespałabym cały ten czas, który oddziela mnie od koncertów, widywania przyjaciół i dalekich podróży. Nie wierzę, że jest ktoś, kto mógłby mi dać to wszystko. Nie wiem, jak sama mogłabym to mieć. Sama? Nie, to niemożliwe.  


niedziela, 5 grudnia 2010

film krótkometrażowy.

Robię plany na miesiąc do przodu, bo nie chcę myśleć, co będzie dalej. Nie powinno tak być.
Mimo to cieszę się jak diabli, bo wszystko o czym marzę wiąże się z Ludźmi. Moje marzenia są żywe. Mam u nich swoje miejsce, a to wystarcza za dom i wszystko, co się z domem wiąże. Jest mi lepiej, kiedy o tym myślę.

Zero życiowej poezji? Chwilowo. Jutro zakładam tu blisko, na regale, malutkie lampki choinkowe. Kiedy już załatwię parę obrzydzających życie spraw, będzie czas na wznowienie opowieści o Mosiężnym Kocie, Pożyczalskich i innych. Będzie trochę więcej tego ciepła, którego szukam.

Nowy Mikromusic cudowny.

poniedziałek, 29 listopada 2010

mam słońce w butelce...

... i śnieg za oknem. Idealny układ. Kiedy byłam bardzo mała i nie wychodziłam prawie na dwór z powodu choroby, uparcie twierdziłam, że śnieg to cukier puder. Chyba wtedy często padał taki drobny, który wydawał się słodki.




Werra płodziła dla mnie prezent na urodziny. Przypominam, że były 2go października. Nic to, fajny jest i miło coś dostać między urodzinami i imieninami a gwiazdką. To czerwone postoi do najbliższych piętnastostopniowych mrozów.

A jeśli komuś już się zima sprzykrzyła...

niedziela, 21 listopada 2010

Pozytywy.

Pani z baru dworcowego: Ej, te frytki dla pani to nabijałaś same czy z keczupem?
Druga pani: Beez, ale polej jej, ona zawsze miła jest i zawsze się uśmiecha.
Pani pierwsza: No to chociaż jedna!



Babcia1: o, se mży.
Babcia2: no, se mży.
Babcia1: mogłoby se nie mżyć.
Babcia2: jakbyś mogła, też byś se mżyła.

Suzi: (siedzi w tramwaju z misiem, bo nie zmieścił się do torby, a był potrzebny na ćwiczenia)
Dziewczynka: tatusiu, bo ta pani ma misia.
Tatuś: no. a większość dorosłych nie ma misia.
Dziewczynka: to ja nie chcę być dorosła! no chyba, że się ze mną ożenisz, tatusiu.


Pani Druga: o cześć kobieto! a ty to już, czy dopiero?
Suzi: dopiero...
Pani Druga: jakoś inaczej wyglądasz...
Suzi: w czapce i nieumalowana.
Pani Druga: a chyba że...(w stronę zaplecza) EE, ZARZUĆ TAM SAŁATKĘ Z TUŃCZYKIEM DLA NASZEJ TEJ!

(later)

Suzi: mam dwa złote, na jakieś picie starczy?
Pani Pierwsza: nie bardzo, kola na miejscu dwa dwadzieścia.
Pani Druga: ojtam, dwa i cześć! (wyjmuje małą colę zza lady) chore gardło, nie? to nie z lodówki.
Pani Pierwsza: słomkę jej daj.
Pani Druga: (szuka słomki)
Pani Pierwsza: różową!
Pani Druga: (sięga po różową) nie chce suka wyjść! (wyjęła) Daj, to ci zainstaluję do butelki!




















(later)

Suzi: cześć, wszystkiego dobrego!
Pani Druga: wzajem. pozdrów mamę, tatę, psa, chłopaka...
Suzi: nie mam chłopaka.
Pani Druga: a myślałam, że już zmądrzeli!


Mentos: (przez smsa) wracaj, bo nudno.


Gonzo: (przez telefon) on sobie może być nawet z haj definiszyn na środku ryja, ale ja przyjadę do ciebie, bo on mi nie przyjechał z termosem malinowej herbaty na dworzec o 4:40.

Ja to wszystko muszę pamiętać, kiedy jest za mało słońca. Zamówcie mi trochę na wtorek.



PS:


lubi to.

piątek, 5 listopada 2010

Z cyklu "problemy egzystencjalne".

- Wszystko mnie dziś wkurwia. Jeszcze zmienili mi opakowanie skitelsów na jakieś chujowe woreczki.   
- Oj.   
- No kurwa! Opakowanie było połową radości!
- No.
- Niedługo kurwa w proszku bedą.   

Bardzo, bardzo cię lubię.

piątek, 23 lipca 2010

sobota, 3 lipca 2010

A teraz...

Na Gdynię!
Na Kraków!
Na Rzeszów!

Rozpoczynam mój Wielki Tydzień. Pluję sobie w brodę, że nie widziałam dziś Skin na żywo. Ave livestream. Jutro Państwo z filmiku poniżej.


A później już tylko Rodzina.

wtorek, 22 czerwca 2010

Lipiec w czerwcu.

Kjur stwierdza, że może jego Matka i Siostra pojadą w lipcu gdzieśtam, a ja i Fafik przyjedziemy na ich miejsce.
Fafik pyta o tamtejszą gastronomię, a ja sprawdzam pociągi.
Aż sprawdziłam w kalendarzu... nie, naprawdę jest 22 czerwca.

poniedziałek, 21 czerwca 2010

Powtórka.

Dziś podczas egzaminu stworzyłam nową teorię socjologii. Mam nadzieję, że Pan Dr. zrozumie mój pęd do odkrywania nowego.

Zdjęcia z Pierdzieni Muzyki (tekst by ludzie z uczelni) niesamowicie mnie cieszą. Głównie dlatego,że nie ma mnie na większości z nich, ale widać tam wielu kochanych ludzi.

Jangas zasiał w Kjurze ziarenko zwątpienia nt. Simsów stwierdziwszy, że tam pary homoseksualne nie mogą adoptować dzieci. Koooocham was.

Przez Miłosza, który dał mi słuchawki z Jacaszkiem w autobusie, będę teraz słuchać Trenów kilka dni non stop. E tam, nie jest mi smutno. Tylko to takie strasznie piękne i moje, mocno moje.



I zupełnie niczego już sobie nie będę wmawiać. Aż do następnego razu.

czwartek, 17 czerwca 2010

Przypis.

Zalecane: zwracać uwagę na dokładny czas padających wypowiedzi.

Fafik:
17:46:06 wez
17:46:33 jutro macie krzycha
17:46:38 zastrzele sie
17:46:43 dlategóż ide chlac
Suzi:
17:46:41 akurat
17:46:44 pójdziesz chlać
Fafik:
17:46:47 *hahaha*

środa, 16 czerwca 2010

Anioł.

„Wybacz pytanie, ale czy jesteś aniołem śmierci?”
Gonzo, mój kolega, jest dowodem na to, że z pewnością nie jestem alkoholiczką. Można gorzej.

Nie obudziły go dziś nawet odgłosy wydawane przez jego sąsiadkę zza ściany. Oj ona to umie wydawać. Całe osiedle przeżywa wraz z nią jej spektakularnie orgazmy. Po trzech nocach odsypiania wstawania o 5:00 w mieszkaniu G. stwierdziłam, że następnym razem pójdę pod nr. 20 z siekierą i będzie jak w reklamie Simsów: zabij albo dołącz.

Impotencja umysłowa pewnych osób wywraca mi flaki na wierzch, szoruje je szczotką ryżową, a następnie rozmazuje po ścianach. Nie widzę jednak sensu w tłumaczeniu im czegokolwiek. W Łodzi pewnie pogadam na ten temat z W. I bardzo dobrze, i tak ma być. Chociaż nie będzie Faficzka, ani Brata mego, ani Agnes. A w poniedziałek egzamin z socjologii, phie.

Nie przemawiaj do mnie jak do kobiety, bo jestem dzieckiem. I ogromnie się cieszę, że nauczyłeś się trochę mnie. Bo czytasz bloga, zamiast zapytać. Tu znajduje się przecież większość odpowiedzi.

Rozmowy z moją Matką wyglądają jak cytowanie tekstów z W11.
Dobrze, że rozróżniam rodzinę od Rodziny.


I jestem zaje, bo słucham czegoś, czego nawet nie ma na jutubie.

środa, 9 czerwca 2010

Piotrowi...

... słowa pożyczone, z dobrą myślą i wolą pocieszenia. I z adnotacją, że zawsze przygarnę, choć swoich miejsc też mi brak. Takich bez ścian, ale z miłości.


Piszę do ciebie pogrążony w żalu,
albowiem w sąsiednim pokoju umiera moja miłość.
Moja miłość umiera w absolutnej ciszy
na nagły atak kaszlu, serial w telewizji.
Wprawdzie z przyzwyczajenia zostały niezmienne
wspólne pory posiłków, scenariusze zajęć,
wprawdzie nadal gromadzę codziennie precjoza,
wiersze skrzętnie notuję na czarną godzinę –
jednakże, przyjacielu, coraz mniej mam domu,
a tylko coraz większą potrzebę podróży.
Jak ci narkomani, co w parku za dworcem
długo się zbierają przed wspólnym odlotem. 


niedziela, 6 czerwca 2010

Z porannych wyrzygów mózgowych.

Bydgoski Brat jednomyślny. Aż mnie czasami przerażasz. Musimy iść do kina.


Wykryłam na nogach niezliczoną ilość siniaków, znowu mam przeprosty jak baletnica (co oznacza cholernie bolesny lipiec i wrażenie jeszcze bardziej krzywych kolan). A poza tym leżąc w łóżku zdałam sobie sprawę, że najchętniej poszłabym od razu zapłacić za warunek, a nie uczyła się na ćwiczenia. Nie wiem, skąd to się bierze? Wiesz, Suzi, wiesz. Po prostu nie musiałabyś już iść na egzamin ustny, ot, dlaczego.Straszne, straszne. A teraz kawa z czekoladą, muzyka i chyba wreszcie książki inne, niż głęboko patologiczne.


środa, 2 września 2009

Materializm.


Są rzeczy, których nie chce się pisać na fbl (bo i tak nikt nie przeczyta) ani na Muzycznej (bo wmawiam sobie, że piszę tam o ważniejszych rzeczach). Jak się czujesz, drogi Codzienniku, który codziennikiem dawno przestałeś być, gdy w błahych sprawach cię nawiedzam?
Przyśniło mi się, że wygram w lotto 6 milionów złotych. Zważywszy, że kiedyś przyśnił mi się zwitek banknotów w budce telefonicznej, a następnie że dzień później znalazłam 200zł pod największą mordownią w C... Dlaczego nie miałabym pomarzyć, co za to kupię, kiedy już wygram?

Kupiłabym okulary. Tak. Zamówiłabym okulary, które ukryją fakt, że powinnam nosić musztardówki. Ostatnio zastanawiałam się, dlaczego akurat oczy musiała mi ta wada genetyczna uszkodzić. Bo podobno są ładne. Nawet je lubię, tylko co z tego, skoro ich nie widać zza porysowanych szkieł kupionych prawie 3 lata temu? I dlaczego wstyd mi je zdjąć i pokazać, co zrobiły z moją twarzą?

Kupiłabym dom dla Mamy. Babka pewnie też by w nim mieszkała. Byłby parterowy, żebym nie słuchała, jak im ciężko chodzić po schodach i jaka jestem niewdzięczna, że nie boli mnie tak jak je obie. Byłby ogrzewany tak, żeby nie musiały nosić węgla, miałby normalną pralkę, dobre podłogi, łazienkę z kafelkami młodszymi ode mnie, dużodużodużo okien. Miałby miejsce, gdzie nasz pies mógłby się schować przed moją Babką i gdzie Matka mogłaby robić coś w sumie podobnego. I szafy, chcę dla nich dużo szaf.

Kupiłabym mieszkanie. Z dwoma pokojami, łazienką, maluśką kuchnią, dużym oknem na zachód i na południe. Może być niemal pusty, nie musi być zasłon, dywanów, krzeseł, niczego takiego. Przecież tak lubię siedzieć na podłodze. Jeden stół, biurko przy oknie, jedna wielka szafa do chowania się w środku. Białe do bólu ściany jednego pokoju, żebym miała miejsce do czucia się małą i nieważną, ale spokojną. Jedno łóżko, niskie i szerokie, żebym mogła budzić się ułożona w poprzek, albo roześmiać się na widok podłogi przed własnym nosem. Coś małego, w czym mógłby mieszkać kot. Niech będzie sobie stary i brzydki, skoro takich nikt nie chce.

Kupiłabym bilety dla kilku osób, które kocham i wysłałabym im pocztą. Żeby przyjechały do mnie, jeśli zechcą. Poszlibyśmy i kupilibyśmy płyty, książki, plakaty, i na wszelki wypadek więcej herbaty. Siedzę teraz i zastanawiam się. Chyba niczego więcej nie musiałabym kupić. Całą resztę; wyrwane z szarego kalendarza dni odwiedzin, prezenty na urodziny, kartki pocztowe i listy, mmsy zabawnej treści, rozmowy telefoniczne do drugiej nad ranem, dzielenie się herbatą przez sms, to wszystko da się załatwić nawet teraz.

Kiedy miałabym już wszystko, co da się załatwić pieniędzmi, zostałyby tylko dwie rzeczy. To, żeby cały świat zorganizować tak, cobyście mogli być ze mną, kiedy wszyscy tego zapragniemy. I żebym wierzyła, że ta mara, którą żyję i która materializuje się dalekodalekodaleko, istniała. Tylko istnienie jest absolutnie konieczne, bo jej nie zniszczy i nie zamęczy, nie odstraszy. I nawet, kiedy będzie bolało, będę mogła powiedzieć, że to dobrze. Szczęścia nie da się kupić za pieniądze? Gdybym to wszystko kupiła i nadal nie mogła zaleczyć tego jednego kawałka pustki, mogłabym powiedzieć „Ale to dzięki niej wiem, jak wiele już mam”.

sobota, 18 kwietnia 2009

Niepokoje.

Ania 
21:09:27 
masz niesamowicie morowo że ze sobą mieszkasz *ania DOCHODZI do słusznych wniosków* xD 

suzi^^ 
21:10:13 
pf 
21:10:19 
żebym to sama mieszkała pabda 

Ania 
21:10:26 
co za różnica 

suzi^^ 
21:10:40 
duża 
21:10:44 
maj famili is nemorowa 
21:10:52 
mołst of tajm 

Ania 
21:11:16 
a moja jest morowa i zajebałabym się gdybym mieszkała sama bo aj hejt biing elołn 

suzi^^ 
21:11:47 
aj lajk, pewnie dlatego że ne mieszkam z nikim morowym 
21:11:57 
matka czasami bywa, ale bywać to mało 

Ania 
21:12:56 
generalnie to mi wystarczy że ktoś tam SE jest, spędzać z nimi czasu ne lubiem, ale żeby byli 

suzi^^ 
21:13:15 
uhm 
21:13:23 
mi by wystarczył kot *podła* 

Ania 
21:13:31 
*lol2*


Kot prawda. Kot w pustym mieszkaniu (o, jest taki wiersz.) to takie małe poczucie bezpieczeństwa, czynnik usprawiedliwiający tajemnicze trzeszczenie podłogi. Potrzebuję tego? Chyba tak i niestety wszyscy tego potrzebują, co tak czy inaczej jest mało romantyczne wobec masowości owej potrzeby. 

Powinnam pisać encyklopedię. 

Kocham to, że piszę maturę z wosu, bo dzięki temu dowiaduję się między innymi tego, że co czwarty człowiek na świecie nie potrafi czytać i pisać. Czym wobec tego faktu jest to, że nie rozumiem celowości nauczania rachunku prawdopodobieństwa w LO, że nie porusza mnie Kochanowski (''Zmartwychwstań Kochanowskiego, bo chcę go zabić"), że matura ustna w obecnej formie jest dla mnie idiotyzmem?

Do sesji maturalnie pozostały dwa tygodnie. Jeśli mnie do niej dopuszczą, jeśli nie zastrzelę się siedem dni przed, jeśli nie wymorduję nikogo w trakcie oczekiwania i jeśli nie dobiję Was swoim optymizmem, to jakoś to będzie. Mimo stresu na pierwsze miejsce wciąż wysuwa się moje przekonanie, że co by nie było, i tak jestem w lepszej sytuacji niż wiele osób, których nigdy nie spotkam. To, że ich nie zobaczę nie znaczy, że mniej im współczuję. A dzięki dążeniu do tego, co większość rozpatruje jako niezbędny sukces, wiem o istnieniu tych mniej szczęśliwie osadzonych.


Link w tytule serdecznie polecam.

sobota, 4 kwietnia 2009

Majami Krzysing



Z tekstów dzisiejszych, które przypomniały się po czasie:

- Idź SE psiknij brwi lakierem do włosów.

- Inwestowanie w tik taki jest dla ciebie ryzykowne.

- No pod kościołem stoimy... No móóóówię ci, seks drags en rokendrol.

- T: Czemu ona sie tak gapi?
C: Bo ty sie na nią gapisz.
T: Czuję się zgwałcony.
W: I jak było? ^
(biedna wiewiórka)

- Jestem niespełnionym dadaistą.

- Szukaliśmy Suzi żony, ale jakieś takie mało... suzankowe. Mohery też.

- Ja nie dyskryminuję żelków, ja oddzielam tłuszczę od szlachty.





Ania
22:13:03

w mieście krąży plotka, że suzi puodzi notę


Moje KGB ^


poniedziałek, 23 marca 2009

Learning to Breathe


Rodzina, taka prawdziwa i na zawsze, nieprzeciętnie dobrze poprawia nastrój. W sumie warto chyba to wszystko przeżyć, żeby znowu była "trawa", rzodkiewki, spanie do 13:00, nie spanie do 4:00, gołda smarowana i Chylińska u Wojewódzkiego na YT. Oraz narkotyzująca Cola z BurgerKinga i muzyki od cholery.

Odkrycia na dziś: (Bo coś mnie wzięło na damskie wokale)
Russian Red (Last.fm) (MySpace)
Khoiba (Last.fm) (MySpace)


Nerinka morową kobieta jest. To chyba 3ci raz w ciągu mojego nędznego żywota, kiedy nie mam ochoty bić za kower Joy Division.