Pokazywanie postów oznaczonych etykietą kot. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą kot. Pokaż wszystkie posty

sobota, 22 stycznia 2011

Tajemniczy Ogród.


Chyba najbardziej w tej chwili chciałabym mieć dom.

Ciemny, ale przyjazdny. Taki, w którym zapalenie zwykłego światła nie boli, a włączenie lampki z czerwonym kloszem nie odbija się po ścianach echem szyderczego śmiechu. Dom z miejscami, gdzie można się bezboleśnie ukryć i takimi, w których można przez przeszkód przyjmować przyjaciół. Z miejscem dla kota. Jakiegokolwiek, bo nie ma brzydkich i nieodpowiednich kotów. Z ogrodem w stylu tego z książki F.H. Burnett. Takim ogrodem, który ma swoje tajemnice, w którym kolory kiełkują powoli i trzeba je odkryć samemu. Czekałabym w oknie ciemnego domu z różowym światłem, aż zima powoli rozpłynie się i pozwoli zieleni wyjść na wolność. Później zieleń obudziłaby resztę przyczajonych kolorów. W krzewach, pnączach i trawach. Lawendowe dywany, ściany bluszczu i wierzby.

 Chciałabym, żeby to oczekiwanie na szerokim parapecie przerywał mi kubkiem herbaty ktoś, kogo nie musiałabym się bać i wstydzić. Ktoś, z kim mogłabym żyć bez obawy, że któregoś dnia przyjdzie i powie "tylko żartowałem, tak było mi wygodnie". Żeby nie umarł tak szybko, jak już niektórym się zdarzało. Żeby nie kłamał, żeby przeżywał życie z rozmarzeniem, a nie w amoku.

 Chciałabym, żeby w tym domu mieszkała też ze mną osoba, która odeszła niedawno w niesłusznych, ogromnych cierpieniach. Niedawno? Nie miałam prawa płakać po niej tak, jak jej mąż i dziecko, a wydaje mi się, jakbym już tylko ja tęskniła przez ostatni rok. Chciałabym móc oglądać, jak pięknieje z wiekiem, jak tupot stóp jej kolejnych małych dzieci sprawia, że kot strzyże uszami. Chciałabym wyglądać za powoli otwierającą się bramą na końcu ogrodu, za przyjaciółmi wchodzącymi przez nią z poczuciem, że tu wszystko jest dobrze.

Dziś dowiedziałam się, że taki idealny dom z idealnym ogrodem zniknął. Bywałam w nim dawniej, należał do rodziców mojego Idealnego Człowieka. Został sprzedany i ulegnie zniszczeniu, co z góry zapowiedziano. W tym domu tańczyłam walca z dzieckiem na ręku, budziłam się przy wtórze mruczenia dwóch kotów, chowałam się w morzu kwiatów jak małe dziecko. I to wszystko zniknie, tak po prostu.

Nie czuję tego ciepła, które powinnam czuć, ani entuzjazmu z prób popychania tego życia do przodu. Sen pomaga mi wyobrazić sobie ten dom, ten ogród, te osoby. Najchętniej przespałabym cały ten czas, który oddziela mnie od koncertów, widywania przyjaciół i dalekich podróży. Nie wierzę, że jest ktoś, kto mógłby mi dać to wszystko. Nie wiem, jak sama mogłabym to mieć. Sama? Nie, to niemożliwe.  


sobota, 21 sierpnia 2010

krakowski zajeb.

Spożycie obiadu, który nie składa się z bułki sprzed trzech dni to zaiste porywające przeżycie. Mieszkanie drga od trawy, alkoholu i testosteronu, a ja siedzę w pokoju i czytam Tomki. Takie książki z dzieciństwa, które bardzo lubiłam i podobno były dla chłopaków. Jakoś tak... zachciewa mi się wrócić, naprawdę. Szkoda, że nie mieszkam sama, względnie z kotem. (który udaje chleb.)




tututu tutu tu tu! a tak mi się przypomniało.

poniedziałek, 30 marca 2009

Happy Up Here


Kolorowo mi.
Niebieskimi dwiema 50złotówkami znalezionymi pod sklepem i schowanymi podstępnie do kieszeni płaszcza.
Zielonymi reklamami openera.
Malinowymi bannerami Placebo.
Różowymi urodzinami najmorowszego pedała na świecie, czyli Stefana Olsdala.
Tęczową okładką repetytorium od WOSu.
Rudym jak cholera kotem na czajnowym podwórku (już wydany, wybaczcie ^).


I generalnie kazali na powyższej gazetce z apteki Słonecznej żyć kolorowo.
To może trochę pożyję?


Wampir z Sosnowca robi imprezę, a ja jako jedyna mam nowego Röyksoppa *sugeruję kliknąć w tytuł notki*.
Moja wypalarka pocierpi i możecie mnie za to wsadzić.


PS: Kocham Krzysztofa

środa, 25 marca 2009

Komu kosiarkę komu, bo idę do domu...


"A jak już jesteśmy przy ochronie, to ja dam ci podarek. Kotka. Będziesz go karmił, czesał i codziennie głaskał, bo kotek to bardzo lubi. Za to jak ktoś przyjdzie ciemną nocką, żeby ci poderżnąć gardło, to kotek go zeżre. "


Wracam w piątek.


niedziela, 22 marca 2009

Mrok czas zacząć.

Generalnie pierwszą notkę na nowym blogu wypadałoby napisać w kontekście rozpoczynania.
A co mnie to obchodzi? Miało się konto na fbl.pl. Żałowało się poświęcenia się tak żałosnej formule, ale pisało się i wrzucało zdjęcia. Później fbl odmówił posłuszeństwa. Wtedy wyszło na jaw, kto się stęsknił, a kto nie. Potrzebuję czegoś z foto oraz małej odskoczni od muzycznej, którą większość z Was zna. Stęskniłam się za pisaniem krótkim i łatwym, nawet dwa razy dziennie. Będzie więc tu. Jeśli ktoś zechce, to sprawdzi nowy post, choćby nie miał powiadomień jak na fbl. Klucz do wszystkiego - chcieć.

Ten oto przystojniak na zdjęciu, nazwany z powodów oczywistych Mrokiem, to mała przybłęda. Nie mamy pewności, czy przybył w ramionach posłańców piekielnych, jednak jego miny i charakterek pozwalają w to wierzyć. Mamy go "wydać". Gdyby ktoś jeszcze nie wiedział: babcia mojej koleżanki Czajny, zwana Kocią Babcią, przygarnia wszelką tutejszą kociarnię. Odkarmia i sprzedaje za symboliczną złotówkę, która zasila konto kolejnych behemotów. Jeśli ktoś ma życzenie zapłacić więcej, nikt nie ma pretensji. Płaci się nie tylko pieniędzmi; dziesięciokilowa torba karmy dla kotów mile widziana. Niestety nie wszystko wygląda tak wesoło. Gdzie problem? Problem w tym, że Mrok ma podły charakter. Interesant zawsze poszukuje kota miłego, uroczego, mruczącego kanapowca dla leniwej rodziny uzależnionej od telewizora. A Mrok potrafi przywalić łapą z otwartymi pazurami, jeśli podetkniesz mu nie tę przekąskę. Nasikał na plecak dziewczyny, która odsunęła go nogą od talerza. Nie przychodzi, kiedy go wołasz. Jak nazwać te cechy? Jest zdecydowany, niezależny, czasem mściwy. Gdyby to powiedzieć o człowieku, byłby to model osoby, która sobie nie da w kaszę dmuchać i wiele osiągnie. Ale póki to kot, nikt go nie chce. Zastanawiam się, ilu osób powinnam "nie zechcieć".